Tekst: Janneke Krommendijk werkte ruim 46 jaar in de bibliotheekwereld. 25 jaar als assistent-bibliothecaresse bij de bibliotheek Almelo en daarna 22 jaar als mediathecaris op OCG Reggesteyn in Nijverdal. Ze vindt het eeuwig zonde als kennis verloren gaat…
Columnisten / bloggers schrijven op persoonlijke titel en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de redactie.
De scholen beginnen weer of zijn zelfs al gestart: Nederland komt langzaam in het normale ritme. We gaan weer aan de slag, de vakantie is (jammer genoeg) afgelopen. En dat is te merken. Ik las al verschillende artikelen over lezen, ik zag een prachtige foto van een bibliotheek in Japan. Een bibliotheek is veel meer dan een verzameling boeken. Dit is wat Umberto Eco bedoelde.
Umberto vertelde destijds in Milaan ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de stadsbibliotheek over de bibliotheek, met misschien wel zeshoekige kamers en de vele verdiepingen als ‘Fantasieheelal’. De lezing werd later gepubliceerd onder de titel ‘De Bibliotheek’[1]. Die ik dan weer toevallig tegenkwam op zoek naar iets anders in de catalogus.
Mijn gedachten vliegen zomaar alle kanten uit. Denk ik aan OBA in Amsterdam, de LOC-hal in Tilburg, bibliotheek Almelo en zo nog veel meer met trappen naar verschillende verdiepingen, verborgen hoekjes, verrassende tentoonstellingen, ja zo zou mijn ‘fantasieheelal’ eruit kunnen zien.
Terug in de bibliotheekwereld, terug in de (school)boeken, daarmee was ik deze week druk doende. Mijn kleinzoons haalden hun boekenpakket op en deze oma mocht helpen kaften. Niet dat het veel werk was. Het overgrote deel waren werkboeken en die gaan maar één schooljaar mee. Jammer want ze zien er zo prachtig uit. Voor mij een uitgelezen kans om de methodes te bekijken. Verrast werd ik door de methode Nederlands. Elk hoofdstuk begint met een fragment uit een jeugdboek en aan het einde van datzelfde hoofdstuk worden nog een aantal jeugdromans gepresenteerd. Wat geweldig voor de docent Nederlands en wat zou ik daar gebruik van hebben gemaakt in mijn tijd als mediathecaris. Ik glimlach terwijl ik dit schrijf!
Want ik zie niet alleen mogelijkheden om klassen te interesseren voor de genoemde titels, het is tegelijk een brug naar andere titels en onderwerpen en wat te denken van de mogelijkheden voor vakoverstijgende projecten? Om meerdere docenten te interesseren om boeken onder de aandacht te brengen. Het betekent een boost moeten geven aan de collectie want het zijn recent uitgegeven jeugdromans die de uitgever in zijn methode gebruikt. Klasse. Zo hoort het, geen oude meuk. Ik wil niet beweren dat oude jeugdboeken niet goed zijn, nee daarvoor kennen we teveel prachtige boeken die tijdloos zijn. Denk aan “Kruistocht in spijkerbroek” of “De brief voor de koning”.
Voor de collectievormers onder ons, ga in gesprek met PO en VO. Ik las in de methode voor 3VWO een fragment uit “Match” van Buddy Tegenbosch. Een fragment over voetballen, doorzetten, herkenbaar voor elke leerling. Een cliffhanger voor het volgende hoofdstuk dacht ik, maar nee daar vond ik een andere pakkende titel. Arme ik, ik die zo graag wil weten hoe het verhaal verder gaat. Een methode zoals deze die ik nu heb gekeken is een handreiking, want als er op school in de lessen zoveel wordt aangereikt, dan komt er in de bibliotheek vast vraag naar!
Mijn kleinzoon bracht me snel uit mijn overpeinzingen terug naar de stapel boeken op tafel. “Om dat boek voor filosofie, zal ik daar een groen of een grijs kaft voor kiezen”? Ach, dat maakt niets uit, gaf hij zelf het antwoord. ‘Het gaat om de inhoud en nog meer wat mijn docent gaat vertellen’. En zo is het!
